Efenim 4. buluşma da Can’ın geleneksel ufak tefek heyecanlar yaşatması haricinde kazasız belasız gerçekleşti. Tek eksiğimiz hasta olan Kaan’dı.
Ali bütün beyefendiliğiyle arkadaşlarını karşıladı. Hiç sakınmadan bütün oyuncaklarını paylaştı onlarla. Teşekkürler Ali.
Başta salonda takılan küçüklere kocaman alan dar geldi ve evin diğer odalarına taştılar. Kah Ali’nin odasında, kah ablasının odasında, kah mutfakta, kah çalışma odasında... Ali’nin ablasının odasında uzun zamandır hikayelerini dinlediği korsanla karşılaşınca Deniz’in nutku tutuldu. Onu o odadan kazımak zorunda kaldım.
Kuzey Azmi’nin (üniversiteden arkadaşımız) oğlu çıktı ve tamamen bir tesadüf sonucu öğrendik. Esra’yla parkta tanıştık ve bir gün Deniz’i parkta gören Seçil aaa Deniz diye yanına koşunca, Esra da nerden tanıyorsun Deniz’i diye sorunca ikisinin ortak paydası oluvermişim. Seçil’in eşi Erden benim can ciğer kuzu sarmam Özlem’in abisi, yanim yıllar öncesinden tanıyorum. Derya’nın (eşim) bir Fenerbahçeliler gurubu var, meğer Erden’le o guruptan tanışıyormuş, ve bunu yine tesadüfen öğrendik. Ali, Can, Kaan ve Deniz doğma büyüme park arkadaşları zaten. Dünya küçük, bu ufaklıklar sayesinde türlü tesadüfler yaşadık ve çok keyifli arkadaşlıklara adım attık. Yani kendi adıma bu böyle. Hatta dün bi ara cumartesileri de mi görüşsek diye düşündüm. En azından o gün müsait olanlar bile olabilir. Neyse bunu da burda bu şekilde sormuş olayım bari... Geceleri cüceleri satıp birlikte kadın kadına takılma programları da mevzu bahis.
Revza’ların evi harika. Bayıldık. Eve gelince dar alanda kısa paslaşmaları oynadığımı farkettim. Alanın büyüklüğü devasal olunca çocuklarda bir mekan sarhoşluğu oldu. Çok birbirlerine kanalize olamadılar. Gerçi zaten hiçbirimizin böyle bir beklentisi yok. 3 yaşından önce birbirleriyle bolca vakit geçirip, organize oyunlar oynayamayacaklarını biliyoruz. Bizim dilekler ve temenniler daha basit; sosyalleşmeye adım atmaları, paylaşmayı öğrenmeye başlamaları, kışın soğuğunda sokak çocuğu olamadıklarından bir alternatif oluşturmak, birbirimizle kontakt halinde olup benzer mevzu ve problemlerde yalnız hissetmemenin hazzını yaşamak, etc...
Esra K’dan (Kuzey’in annesi Esra, diğerine de bundan böyle Esra C demeyi planlıyorum) süper bir fikir geldi. Bu oyun gurubunu bi gün de babalar düzenlesin dedi. Derya Şubat sonu 15 günüğüne eve geliyor. Bunu unutmayalım ve gerçekleştirelim.
Böyleyken böyle.
İlavesi olan devam etsin lütfen. JK
Ali bütün beyefendiliğiyle arkadaşlarını karşıladı. Hiç sakınmadan bütün oyuncaklarını paylaştı onlarla. Teşekkürler Ali.
Başta salonda takılan küçüklere kocaman alan dar geldi ve evin diğer odalarına taştılar. Kah Ali’nin odasında, kah ablasının odasında, kah mutfakta, kah çalışma odasında... Ali’nin ablasının odasında uzun zamandır hikayelerini dinlediği korsanla karşılaşınca Deniz’in nutku tutuldu. Onu o odadan kazımak zorunda kaldım.
Kuzey Azmi’nin (üniversiteden arkadaşımız) oğlu çıktı ve tamamen bir tesadüf sonucu öğrendik. Esra’yla parkta tanıştık ve bir gün Deniz’i parkta gören Seçil aaa Deniz diye yanına koşunca, Esra da nerden tanıyorsun Deniz’i diye sorunca ikisinin ortak paydası oluvermişim. Seçil’in eşi Erden benim can ciğer kuzu sarmam Özlem’in abisi, yanim yıllar öncesinden tanıyorum. Derya’nın (eşim) bir Fenerbahçeliler gurubu var, meğer Erden’le o guruptan tanışıyormuş, ve bunu yine tesadüfen öğrendik. Ali, Can, Kaan ve Deniz doğma büyüme park arkadaşları zaten. Dünya küçük, bu ufaklıklar sayesinde türlü tesadüfler yaşadık ve çok keyifli arkadaşlıklara adım attık. Yani kendi adıma bu böyle. Hatta dün bi ara cumartesileri de mi görüşsek diye düşündüm. En azından o gün müsait olanlar bile olabilir. Neyse bunu da burda bu şekilde sormuş olayım bari... Geceleri cüceleri satıp birlikte kadın kadına takılma programları da mevzu bahis.
Revza’ların evi harika. Bayıldık. Eve gelince dar alanda kısa paslaşmaları oynadığımı farkettim. Alanın büyüklüğü devasal olunca çocuklarda bir mekan sarhoşluğu oldu. Çok birbirlerine kanalize olamadılar. Gerçi zaten hiçbirimizin böyle bir beklentisi yok. 3 yaşından önce birbirleriyle bolca vakit geçirip, organize oyunlar oynayamayacaklarını biliyoruz. Bizim dilekler ve temenniler daha basit; sosyalleşmeye adım atmaları, paylaşmayı öğrenmeye başlamaları, kışın soğuğunda sokak çocuğu olamadıklarından bir alternatif oluşturmak, birbirimizle kontakt halinde olup benzer mevzu ve problemlerde yalnız hissetmemenin hazzını yaşamak, etc...
Esra K’dan (Kuzey’in annesi Esra, diğerine de bundan böyle Esra C demeyi planlıyorum) süper bir fikir geldi. Bu oyun gurubunu bi gün de babalar düzenlesin dedi. Derya Şubat sonu 15 günüğüne eve geliyor. Bunu unutmayalım ve gerçekleştirelim.
Böyleyken böyle.
İlavesi olan devam etsin lütfen. JK
