herkes gelmeden etrafa dağılmış oyuncakları toparlayıp azaltma kararı almıştım kendi kendime. hani çocuklar eve geldiklerinde önce oyuncaklar ile değilde etrafla ilgilensinler diye. nasıl olsa sonrasında oyuncaklar hakimiyetlerini kuruyorlar. hala dağınıklar bizim küçükler hala birbirleri ile olmayı deniyorlar; büyüklerin varlığı yine daha belirleyici gibi, yavaşdan onları kendi başlarına bırakmayı deniyoruz. az biraz mesafeli durmaya çalışmak gerek diye düşünüyorum ben hep. deniz bizim eve alışık ondan mıdır nedir pek bi keyifliydi. can'ın eksikliğini duyduk. ali yavaş yavaş daha çok alışıyor, kaan bir an belirip kaybolan annesinin peşine düştü, kuzey arat'la köşekapmaca halinde... belki bundan sonra yavaşdan buluşulan her evde ortak bir çalışma yapmak üzerine düşünmeliyiz, hani hep jülide diyor ya. belki oyuncakları kaldırıp, ortak bir yerde durabilecekleri ve aynı malzeme ile yogunlaşabilecekleri kısa da olsa bir eylem üzerine düşünebiliriz, uydurabiliriz....not: bir önceki geceyarısı skype üzerinden aynı anda havuçlu kek yaptık arkadaşım ile bi de el falı kurabiyeler ama geceyarısı yapınca tutmuyormuş galiba. parçikpinçik oldular.
SY
